ChatNu

Begrip is een vervallen woord uit mijn leven. Het woordje begrip is mij aangeleerd en vergeten...
Nu ik hier zit te schrijven op mijn kamer en hoor ik mijn zus stem. Zonder dat ik het wil, hoor ik wat ze zeggen...
Mijn zus praat mijn moeder na, daar waar mijn moeder zelf bij zit. Nouja, praten...
Het is meer met een luide stem laten horen wat je wilt en laten zien dat je er bent.
Dat je er bent, hoort onderhand al het gehele huis (misschien heel stiekem ook wel de buren)...

We zijn net klaar met eten. Ik schoof als laatst aan tafel, want ik lag lekker lui in bed.
Ik hoorde, terwijl ik van de trap naar beneden liep, mijn moeder zeggen dat ze onderhand echt genoeg heeft van ons, de 6 gezusters.
Dat we etenstijd en bedtijd vergeten zijn...
Het klopt ook wel. Ons, (nouja, de mijne in ieder geval for sure!) ritme is een beetje verstoord.
'S nachts ben ik wakker omdat ik in de middagen slaap. Eten is al helemaal drama voor mij.
Ik heb maag- gastritis, oftewel maagslijmvliesontsteking.
Mijn familie gaat er vrij makkelijk mee om. Ben ik ook wel een beetje blij mee, want ik wil niet behandeld worden alsof ik een één of ander eng ziekte heb.
Maar ziek ben ik zeker...
Men weet niet hoe moeilijk het voor mij kan zijn.
Zitten in een groot menigte lukt niet, dan draait mijn hoofd en krijg ik het benauwd.
Dit geld eveneens ook als ik in de klas zit, dus naar school gaan lukt me ook niet altijd even goed.
Een grommende buik terwijl ik niet eens honger heb (heel irritant tijdens je toetsen!!).
Niet stil kunnen zitten, dus dan doe ik maar mn benen over elkaar en ga ik wiebelen met me benen en voet.
Maar nog belangrijker, niet kunnen eten...

Ik ben onderhand al ruim 10 kilo afgevallen sinds vorig jaar..
41 kilo woog ik tijdens de zomer en ik ben al bijna 19 jaar. Veelste weinig dus..
Mijn leraren vragen of ik anorexia heb. Het liefst wil ik uitschreeuwen dat ik geen anorexia heb..Nee, ik heb dat niet!!
Terwijl mijn vrienden het mij niet eens meer durven te vragen...
Ze zien hoe erg ik gekwetst wordt.

Eten lukt me dus niet meer. Het is verschrikkelijk...
Afgezien van het feit dat ik heel snel misselijk wordt, smaakt alle eten gewoon hetzelfde...
Maakt niet uit of ik kip op mijn bord heb liggen, of een bakje soep. Alles smaakt gewoon hetzelfde..
Het komt misschien door de zure smaak wat ik voortdurend in mijn mond heb.
Alleen bitter en zuur proef ik, meer niet.. Van bitter raakt trouwens mijn maag overstuur.
Dan hang ik weer boven de wasbak, nog meer kilo's uit te spugen.

Maar nog altijd blijft mijn moeder en/of zussen doorgaan over eten.
"Gewoon eten"!! zeggen ze dan. Ja, dat "GEWOON ETEN" lukt me dus NIET!!
Ze weten niet hoe het voelt om niet te kunnen eten.
Als mijn bord er mooi uit ziet, dan vind ik dat het eten heeft gesmaakt. Ha! Smaak! Dat wat ik niet meer heb!!
Raar hé..
Dit is tegenwoordig mijn manier van proeven zonder daadwerkelijk te kunnen proeven.
(Hmm, wat heb ik nu zin in een beetje smaak in mijn mond, maar helaas...het zure blijft hangen)...

En begrip? Nee, begrip is er niet..
Maarja, hoe kun je begrip voor iets hebben wat je niet kunt begrijpen als je niet weet hoe het voelt.

Ja..Ik weet het zeker..
Begrip is een vervallen woord uit mijn leven. Het woordje begrip is aangeleerd...en weer vergeten...